16

petapouca

A ó Sr. D. Camilo Alvarez

e Castro, Chantre dá catedral

de Salamanca.

 

I.

 

Roxiña cál sol dourado,

Garrida cál fresca rosa,

Iba pó lo monte hermosa

Có branco pé descalzado;

Copo de neve pousado,

Deslumbrando á luz do dia,

Tan branco pé parecia.

 * * *

As longas trenzas caidas,

Con quen os ventos xogaban,

Ondiñas d’ ouro formaban

Ná branca espalda tendidas;

Apertadas e bruñidas

Qu’ espigas eran coidara

O que de lonxe ás mirara.

  * * *

Tiñan os cores do mare

Os seus olliños dormentes,

Mais doces, mais trasparentes,

Naide os poidera encontrare;

Naide velos sin amare

O coraçon sin falsia

Que por antr’ eles se via.

  * * *

Levaba na frente á yalma,

Nos doces labios á risa,

Auguiña que ó vento enrisa,

Pousaba no fondo en calma.

Tal como gallarda palma

Cimbrase con folgura

A delgadiña cintura.

  * * *

Ó par da brisa temprada

Qu’ antr’ os salgueiros corria,

Ela correndo seguia

Un-ha veiriña encantada.

Qu’ ali mansa e sosegada

Manaba un-ha fresca fonte

Cabo da falda do monte.

 

 

II.

 

Franca, pura, sin enganos,

Canta, canta garruleira,

Ó pé da verde silveira,

Laband’ os seus brancos panos,

O son dos romores vanos

Que nacen cá mañanciña,

Laba, laba na fontiña.

  * * *

Xunto d’ ela os paxariños

Gorgorexan qu’ é un contento,

Faille festiñas ó vento

C’ os seus hirmans os airiños.

Os pastores, coitadiños

Cantanlle ó doce a…la…lala…

Que lengua de amores fala.

  * * *

Ela honesta está escoitando.

Mais con sospiros responde,

Qu’ aIó garda non sei donde

Saudades de non sei cando.

Os paniños vay labando

E á téndelos s’ apresura

Nun campiño de verdura.

  * * *

Dempois no rego que pasa,

Verte un-ha vagoa serena,

Filla dá escondida pena

Có seu peitiño traspasa.

Pois que d’ amores s’ abrasa

Aquela qu’ é fresca rosa

Tan amante como hermosa.

  * * *

Compañeiras van chegando

Cal mais á mais ven portada,

Xarros de louza vidrada,

Antr’ os seixos van pousando,

Cay á auguíña mormuxando,

Brancas vinchas se levantan,

As meniñas, cantan… cantan.

  * * *

As estrelas van fuxindo

A espesa niebra enrarece,

O arboriño que frorece

Por antr’ ela vay sahindo.

O craro sol vay subindo

Por riba do firmamento,

Limpo, gárrulo, e contento.

  * * *

Arredor tod’ arrescende

A olido de primadera,

Y á ló n’ azulada esfera

Fogáx de groria s’ encende.

Mais á meniña n’ atende

Si non á ó dor ¡mal pecado!

Que ten no peito encravado.

  * * *

Danll’ estrañeza os cantares,

Danlle de chorar deseyos

Y os ollos de vagoas cheyos,

Pensa nos nativos lares;

Que n’ hay mais tristes pesares,

Mais negra malencolia

Qu’ á qu’ entr’ estraños se cria.

  * * *

Paxariños, verde prado,

Branca lua e sol ardente,

Todo consolo é impotente

En mal tan desconsolado.

Todo contento é trubado

Pó la peniña sin fondo

Qu’ hay no coraçon abondo.

  * * *

Por eso á meniña hermosa,

Foxe d’ alegre fontiña,

Tal como triste ovelliña

Que trema de dor queixosa.

Vay sentida, vay chorosa,

Mentras lle cantan con saña

—¡Da montaña! da montaña!

  * * *

Y ela que de tal s’ estraña

Ferida no que mais sinte,

Qu’ á maltraten non consinte,

Y así lles contesta uraña:

An que ché son da montaña,

An que ché son montañesa,

An que ché son, non me pesa.

 

License

Cantares Gallegos Copyright © by petapouca. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado.