A Gaita Gallega. Resposta

petapouca

A ó eminente poeta D. Ventura Ruiz de Aguilera.

 

 

I.

 

Cand’ este cantar, poeta,

Ná lira xemendo entonas,

Non sei ó que por min pasa

Qu’ as lagrimiñas m’ afogan;

Qu’ ante de min cruzar vexo

A virgen-martir qu’ invocas,

Cós pes cravados d’ espiñas

Cás mans cubertas de rosas.

En vano á gaita tocando

Un-h’ alborada de groria

Sóns pó-los aires espalla

Que cân nas tembrantes ondas.

En vano baila contenta

Nas eiras á turba louca,

Qu’ aqueles sons tal m’afrixen,

Cousas tan tristes me contan,

Qu’ eu podo decirche

Non canta que chora.

 

 

II.

 

Vexo contigo estos céos,

Vexo estas brancas auroras,

Vexo estes campos froridos

Donde s’ arrullan as pombas,

Y estas montañas xigantes

Qu’ aló c’as nubes se tocan

Cubertas de verdes pinos

E de froliñas cheirosas.

Vexo esta terra bendita

Dond’ ó ben de Dios rebota

E dondo anxiños hermosos

Tecen brillantes coroas.

Mas ay! como tamen vexo

Pasar macilentas sombras

Grilos de ferro arrastrando

Antre sorrisas de mofa,

Anque mimosa gaitiña

Toqu’ alborada de groria,

Eu podo decirche

Non canta que chora.

 

 

III.

 

Falas, y ó meu pensamento

Mira pasar temerosas

As sombras d’ eses cen portos

Qu’ ô pé d’as ondiñas moran.

E pouco á pouco marchando

Fráxiles, tristes e soyas,

Vagar as naves soberbas

Aló nun-ha mar traidora.

Y ay! como nélas navegan

Os fillos d’as nosas costas

Con rumbo á América infanda

Qu’ á morte c’o pan Iles dona,

Desnudos pedindo en vano

A patria misericordia,

Anque contenta á gaitiña

O probe gaiteiro toca,

Eu podo decirche

Non canta que chora.

 

 

IV.

 

Probe Galicia, non debes

Chamarte nunca española.

Qu’ España de ti s’ olvida

Cando eres ay! tan hermosa.

Cal si na infamia naceras

Torpe, de ti s’ avergonza,

Y á nay qu’ un fillo despreça

Nay sin coraçon se noma.

Naide por que te levantes

Ch’ aIarga á man bondadosa.

Naide os teus prantos enxuga,

Y homilde choras e choras.

Galicia, ti non tés patria,

Ti vives no mundo soya,

Y á prole fecunda tua

S’ espalla en errantes hordas,

Mentras trist’ e solitaria

Tendida na verde alfombra

O mar esperanzas pides

De Dios á esperanza imploras.

Por eso anqu’ en son de festa

Alegre á gaitiña s’ oya

Eu podo decirche

Non canta que chora.

 

 

V.

 

«Espera, Galicia, espera;»

Canto este grito consola!

Páguecho Dios, bon poeta,

Mais é un-ha esperanza louca.

Qu’ antes de qu’ os tempos cheguen

De dicha tan venturosa

Antes que Galicia suba

C’ó á cruz qu’ ó seu lombo agobia

Aquel difícil camiño

Qu’ ô pé d’ os abismos toca,

Quisais cansada e sedenta,

Quisais que d’ angustias morra.

Págueche Dios, bon poeta,

Esa esperanza de groria,

Que de teu peito surxindo

A Virgen-martir coroa,

Y esta á recompensa sea

D’ amargas penas tan fondas.

Paguech’ este cantar triste

Qu’ as nosas tristezas conta,

Que soyo tí… ¡ti entre tantos!

D’ as nosas magoas s’ acorda;

Dina voluntad d’ un xenio,

Alma pura e xenerosa!

E cando á gaita gallega

Aló nas Castillas oyas,

O teu corazon pergunta,

Veras que che di en resposta

Qu’ a gaita gallega

Non canta que chora.

 

License

Cantares Gallegos Copyright © by petapouca. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado.