petapouca

As de cantar

Que ch’ ei de dar zonchos;

As de cantar

Que ch’ ei de dar moitos.

 

I.

 

«As de cantar

Meniña gaiteira,

As de cantar

Que me morro de pena

 

Canta meniña

Na veira da fonte,

Canta dareiche

Boliños do pote.

 

Canta meniña

Con brando compas,

Dareich’ unha proya

Da pedra do lar.

 

Papiñas con leite

Tamén che darei,

Sopiñas con viño,

Torrexas con mel.

 

Patacas asadas

Con sal é vinagre,

Que saben á noces,

¡Que ricas que saben!

 

¡Que feira, rapaza,

Si cantas faremos!…

Festiña por fora,

Festiña por dentro.

 

Canta si queres,

Rapaza do demo,

Canta si queres,

Dareich’ un mantelo.

 

Canta si queres

Na lengua qu’ eu falo,

Dareich’ un mantelo.

Dareich’ un refaixo.

 

Có son da gaitiña,

Có son da pandeira,

Che pido que cantes

Rapaza morena.

 

Có son da gaitiña,

Có son do tambor,

Che pido que cantes

Meniña por Dios.»

 

 

II.

 

Asi mó pediron

Na veira do mar,

A ó pé das ondiñas

Que veñen e van.

 

Asi mó pediron

Na veira do rio

Que corr’ antr’ as erbas

Do campo frorido.

 

Cantaban os grilos,

Os galos cantaban,

O vento antr’ as follas

Runxindo pasaba.

 

Campaban os prados,

Manaban as fontes,

Antr’ erbas e viñas

Figueiras e robres.

 

Tocaban as gaitas

O son das pandeiras,

Bailaban os mozos

Cás mozas modestas.

 

Que cofias tan brancas!

Que panos con freco!…

Que dengues de grana!

Que sintas! que adresos!

 

Que ricos mandiles,

Que verdes refaixos…

Que feitos xustillos

De cór colorado!

 

Tan vivos colores

A vista trubaban,

De velos tan vareos

O sol se folgaba.

 

De velos bulindo

Por montes e veigas,

Coidou qu’ eran rosas

Garridas e frescas.

 

 

III.

 

Lugar mais hermoso

Non houbo na terra

Qu’ aquel qu’ eu miraba,

Qu’ aquel que me dera.

 

Lugar mais hermoso

No mundo n’ hachara,

Qu’ aquel de Galicia,

Galicia encantada!

 

Galicia frorida,

Cal ela ningunha,

De froles cuberta,

Cuberta de espumas.

 

D’ espumas qu’ o mare

Con pelras gomita,

De froles que nacen

A ó pé das fontiñas.

 

De valles tan fondos,

Tan verdes, tan frescos,

Qu’ as penas se calman

No mais que con velos.

 

Qu’ os anxeles neles

Dormidos se quedan,

Xa en forma de pombas,

Xa en forma de niebras.

 

 

IV.

 

Cantart’ ei, Galicia,

Teus dulces cantares,

Qu’ asi mó pediron

Na veira do mare.

 

Cantar t’ ei, Galicia,

Na lengua gallega,

Consolo dos males,

Alivio das penas.

 

Mimosa, soave,

Sentida, queixosa,

Encanta si rie,

Conmove si chora.

 

Cal ela, ningunha

Tan dulce que cante,

Soidades amargas,

Sospiros amantes.

 

Misterios da tarde,

Murmuxos da noite:

Cantar t’ ei, Galicia,

Na veira das fontes.

 

Qu’ asi mó pediron,

Qu’ asi mó mandaron,

Que cant’ e que cante

Na lengua qu’ eu falo.

 

Qu’ asi mó mandaron,

Qu’ asi mó dixeron…

Xa canto, meniñas,

Coidá que comenzo.

 

Con dulce alegria,

Con brando compás.

O pé das ondiñas,

Que veñen e van.

 

Dios santo premita

Qu’ aquestes cantares,

D’ alivio vos sirvan

Nos vosos pesares.

 

De amabre consolo,

De soave contento,

Cal fartan de dichas

Compridos deseyos.

 

De noite, de dia,

N’ aurora, na sera,

Oiresme cantando

Por montes e veigas.

 

Quen queira me chame,

Quen queira m’ obrige,

Cantar, cantareille

De noit’ e de dia.

 

Por darlle contento,

Por darlle consolo,

Trocand’ en sonrisas

Queixiñas e choros.

 

Buscaime, rapazas,

Velliñas, mociños,

Buscaim’ antr’ os robres,

Buscaim’ antr’ os millos.

 

Nas portas dos ricos,

Nas portas dos probes,

Qu’ aquestes cantares

A todos responden.

 

A todos, qu’ á Virxen

Axuda pedin,

Por que vos console

No voso sufrir.

 

Nos vosos tormentos,

Nos vosos pesares.

 

Coidá que comenso…

¡Meniñas, Dios diante!

 

License

Cantares Gallegos Copyright © by petapouca. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado.