27

petapouca

Cando á luniña aparece

Y ó sol nos mares s’ esconde,

Todo é silencio nos campos,

Todo na ribeira dorme.

Quedan as veigas sin xente,

Sin ovelliñas os montes,

A fonte sin rosas vivas,

Os árbores sin cantores.

Medroso ó vento que pasa

Os pinos xigantes move,

Y â voz que levanta triste,

Outra mais triste responde.

Son ás campanas que tocan

Que tocan en sons de morte,

Y ô coraçon din n’ olvides

Ós que para sempre dormen.

 

¡Que triste! que hora tan triste!

Aquela en qu’ ó sol s’ esconde,

En qu’ as extrelliñas pálidas

Timidamente relosen.

Aló as montañas confusas

D’ espesas niebras se croben

Y á casa branca en qu’ el vive

En sombra espesa s’ envolve

En vano miro e mais miro,

Qu’ os velos da negra noite

Entr’ ela y os meus olliños

Traidoramente se poñen.

 

—Que fás ti mentras, meu ben,

Dime dond’ estás, en donde,

Que t’ aspero e nunca chegas,

Que te chamo e non respondes?

Morreches, meu queridiño?

O mar sin fondo tragoute?

Levaront’ as ondas feras

Ou te perdeches nos montes?

Vou perguntand’ ôs airiños,

Vou perguntand’ ôs pastores,

Ás verdes ondas pergunto

E ninguen, ay! me responde.

Os aires mudiños pasan,

Os pastoriños no m’ oyen,

Y as xordas ondas fervendo

Contr’ os penedos se rompen.

Mais ti non morreche, ingrato,

Nin te perdeches nos montes,

Ti quisais mentras qu’ eu peno

D’ os meus pesares te goces.

Coitada de min! coitada!

Qu’ este meu peitiño nobre

Foy para ti deble xunco

Qu’ ô menor vento se torce.

Y en recompensa ti olvidásme!

Dasme fel, e dasme á morte,

Qu’ est’ é ó pago, desdichada.

Qu’ â que ben quer, dan os homes.

Mais qu’ importa! ven te quixen…

Querreite sempre… asi compre

A quen con grande firmesa,

Vidiña y alma entregouche.

Ahi tés ó meu coraçon

Si ó queres matar ven podes,

Pero como estás ti dentro,

Tamén si ti ó matas, morres.

 

License

Cantares Gallegos Copyright © by petapouca. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado.