21

petapouca

Castellana de Castilla

Tan bonita e tan fidalga,

Mais á quen para ser fera

Cá procedensia ll’ abasta,

Decime, miña señora,

Xa qu’os mostrás tan ingrata,

Si ó meu rendimento homilde

Bascas d’ enoxo vos causan,

Pois cand’onda vos me achego

Cuspis con ardentes ansas.

Y ese mirar de pombiña

Volvés en fosca mirada

Tornando en sombrisa noite

O dia qu’en sol se baña.

En vano intento señora

Saber por que me maltrata

Dama d’un alma tan nobre

Aunque soberba por fama

Pois né motivo á despreço

Sintirse tan ben amada,

Qu’as mesmas pedras señora

D’un bon querer se folgaran.

Din que na nobre Castilla

Asi os gallegos se trata,

Mais debe saber Castilla

Que de tan grande s’alaba

Que sempre á soberbia torpe

Foi filla d’almas bastardas,

E sendo vos tan sabida

Nunca de vó lo pensara

Que de tan alto baixando

Vos emporcases na lama.

Nin que chamandovos nobre

Tanta nobreza enfouçaras

Imitand’ós que vaidosos

No qu’está debil s’ensañan.

Pero mais val qu’enmudeça

Pois tés condicion d’ ingrata

Que predicar en deserto

Na miña terra né usanza.

Si fun curpabr’en quereros

Coma ningun vos amara,

Por ser de terra gallega

E sérdes vos castellana.

En paz señora vos deixo

C’á vosa soberba gracia,

E voume á Galicia hermosa

Dond’en xuntanza m’agardan

O que no téndes señora

Y ó qu’en Castilla n’achara,

Campiños de lindas rosas

Fontiñas de frescas auguas

Sombra ná veira d’os rios

Sol nás alegres montañas

Caras que nacen sorrindo

E que sorrindo vos aman

E qu’inda mesmo morrendo

En sonrisiñas se bañan.

Ali, señora, contento

Cantando ó doce ala lala

Baixo á figueira frondosa

En baixo da verde parra

C’ aquelas frescas meniñas

Que mel d’os seus labios manan

Cando en falar amoroso

Meigo nos din en voz maina.

Con tódalas de Castilla

Nobrisimas Castellanas

Olvidareivos sin pena

Anque sós vos, tan fidalga,

Qu’aló saben ser altivas

Pero non saben ser vanas

Y é facil con doces tomas

Olvidar tomas amargas.

Déchesmas vos mi señora

Con despreço envenenadas

Inda con fero mais fero

Que pelica de laranxa,

Mais teño por que me pase

Aquel sarrapio qu’escalda,

Teño un-ha dama nos Portos

Outra no Riveiro d’ Avia,

Si á dos Portos é bonita

A dó Riveiro lle gana.

 

License

Cantares Gallegos Copyright © by petapouca. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado.