28

petapouca

Como chove mihudiño,

Como mihudiño chove,

Como chove mihudiño,

Pó-la banda de Laiño,

Pó-la banda de Lestrobe.

  * * *

Com’ a triste branca nube

Truba ó sol qu’ inquieto aluma,

Cal ó crube y ó descrube,

Pasa, torna, volve, e sube,

Enrisada branca pruma.

  * * *

Xa dempois lonx’ espallada

Pó-Ios aires fuxitivos

Desteñida, sombrisada,

Nos espaços desatada

Cae brillando en rayos vivos.

  * * *

Misteriosa regadeira

Fin’ orballo nó chán pousa

Con feitiña curbadeira,

Remollando na ribeira

Frol por frol, chousa por chousa.

  * * *

Semellando leve gasa

Que sotil ó vento move,

En frotantes ondas pasa

Refrescando canto abrasa

O qu’ ó sol ardente crobe.

  * * *

Como chove mihudiño

Pó-las veigas de Campaña!…

Cal s’ enxugan de camiño

Os herbales de Laiño…

Com’ á Ponte en sol se baña!

  * * *

Para Caldas tod’ é escuro,

Ceo azul lose n’ Adina,

Trasparente limpo e puro,

D’ Arretén no monte duro

Nube corre pelegrina.

  * * *

Triste vay qu’ á terra toca

Xa c’ os pés de branca neve

Xa c’ á fina fresca boca,

Triste vay qu’ os ceos invoca

Y á bicar ó chan s’ atreve.

  * * *

Triste vay cando s’ abate

Vaporosa soya e muda,

Cando main’ as alas bate

Com’ un coraçon que late

Ferido por pena ruda.

  * * *

Tal maxino á sombra triste

De mi máa, soya vagando

Nas esferas onde existe,

Qu’ ir á groria se resiste

Pó-los que quixo agardando.

  * * *

Vexo ó Souto, en parda sombra

Envolvendo ó seu ramaxe,

Que por bon, do rey se nombra,

Donde fero ó vento asombra,

Roxe e estala de coraxe.

  * * *

Y ó Palacio, serio e grave

Canto en pura luz se baña!

Tal parés pesada nave

Que volver ô mar non sabe

S’ encallou na fresca braña.

  * * *

Vexo Valga á beira hermosa

D’ un camiño todo prata,

Casta virxe candorosa,

Sentadiña en chan de rosa,

Vestidiña d’ escalrata.

  * * *

A San Loys vexo brillando

Bañado por tintas puras

Sol e sombras amostrando,

En reposo contemprando

Montes, auguas e verduras.

  * * *

Y á Padron ponliña verde,

Fada branca ô pé d’ un rio,

Froita en frol d’ á qu’ eu quixerde,

Lonxe miro que se perde

Baix’ un manto de resio.

  * * *

¡Qu’ inchadiña branca vela

Antr’ os millos corre, soa

Misteriosa pura estrela!

Dille ó vento en torno d’ ela

¡Palomiña, voa! voa!

  * * *

Faille arrolo á branda ria

C’ un remanso mormuxante,

Que nâs d’ arboled’ umbria

Vaixo un toldo d’ alegria,

O calor d’ un sol amante.

  * * *

¡Sol d’ Italia, sol d’ amore! …

¡Ti paisáx mellor alumas,

Ti mais rosas, mais verdore,

Mellor ceu, mais soave core,

Ves d’ o golfo antr’ as espumas!

  * * *

¡Sol d’ Italia, en non sospiro

Por sentirte ardente rayo,

Qu’ outro sol temprado miro,

Doçemente aquí respiro

Nun perene, eterno mayo.

  * * *

Nesta terra tal encanto

Se respira!… triste ou probe,

Rico, ou farto de querbanto!

S’ encariña nela tanto

Quen baix’ ó seu ceu se crobe!…

  * * *

Os que son nela nacidos,

Os que son d’ ela mimados,

Lonxe d’ ela están doridos

Por que van d’ amor feridos

Por quen fóno amamantados.

  * * *

Pó-los fillos á nay tira

Xorda, triste, plañideira,

Xeme, chora, e mais sospira,

E non para, hastra qu’ os mira

Ben chegar por derradeira.

  * * *

Probe nay! canto te quero!

Nay tamen iay! da nay miña!

O teu chan d’ amor prefiero,

A cant’ hay grande ou severo

En tod’ á terra xuntiña

  * * *

¿Como non, si ora estou vendo

Nun paisáx de prata e rosas,

Canto á vida foy querendo

C’ os meus ollos remexendo

Memoriñas cariñosas?

  * * *

Bosques, casa, sepulturas,

Campanarios e campanas

Con sons vagos de doçuras

Que despertan iay! ternuras

Qu’ en jamais podran ser vanas!

  * * *

Elas fono as que tocaron

Cand’ os meus ali naceron,

Elas fono as que choraron,

Elas fono as que dobraron

Cand’ os meus avós morreron.

  * * *

Elas fono as qu’ alegriñas

Me chamaban mainamente

Nas douradas mañanciñas,

De mi máa c’ as cantiguiñas

Y os biquiños xuntamente.

  * * *

Inda vex’ onde xogaba

C’ as meniñas qu’ eu queria,

O enxidiño onde folgaba

Os rosales que coidaba

Y á fontiña onde bebia.

  * * *

Vexo á calle solitaria

Qu’ en paz baña un sol sereno,

Sin que á trube man contraria,

Igual sempre, nunca varia,

Veiga llana en campo ameno.

  * * *

E tamen vexo enloitada

D’ Arretén á casa nobre

Dond’ á miña nay foy nada!

Cal viudiña abandonada

Que cay triste ô pe d’ un robre.

  * * *

Ali esta sombra perdida

Vós sin son, corpo sin alma,

Amazona mal ferida

Qu’ ô sentir que perd’ á vida

Se adormece en xorda calma.

  * * *

Casa grande, lle chamaban

Noutro tempo venturoso

Cand’ os probes á improraban.

E fartiños se quentaban

O seu lume cariñoso.

  * * *

Casa grande, cando un santo

Venerable cabaIeiro[1]

Con tranquilo, nobre encanto,

Vaixo os priegues d’ o seu manto

Cobexaba o perdioseiro.

  * * *

Cand’ os cantos ná capilla

Da gran casa resoaban

Con fervor e fé sensilla

Rico fruto d’ á semilla

Qu’ os barons santos sembraban.

  * * *

Ora todo silensioso

Caus’ ali medo e pavura,

Mora esprito temeroso

Nos saIons ond’ o reposo

Fix’ un niño c’ a tristura.

  * * *

Risas, cantos, armonia,

Brandas músicas, contento,

Festas, dansas, alegria,

Se trocou na triste e fria

Xorda vós do forte vento.

  * * *

No gran patio as herbas crecen

Vigorosas sin coidado,

Y as silveiras que frorecen

No seu tempo fruto ofrecen

Os meniños sazonado.

  * * *

Y antr’ aquel silencio mudo

Qu’ a trubar naide ali chega,

Antre aquel ¡xa fùn! tan rudo,

Vese inteiro un nobre escudo

Qu’ á desir non son se nega.

  * * *

Craros timbres mostra ufano

Q’un soberbo casco airoso…

Mais detras d’ un son tan vano

Vese ó probe orgullo humano,

Homillado e polvoroso.

  * * *

Tras da calada visera

Qu’ hay uns ollos feridores

Que nos miran, se dixera,

Que nos din tod’ é quimera

Neste mundo de dolores.

  * * *

Casa grande! triste casa!

Quen d’aquí tan soya miro

Parda, escura, triste masa,

Casa grande! pasa, pasa…

Ti xa n’és mas qu’ un sospiro.

  * * *

Meus avós ¡ay! xa morreron

Os demais t’ abandonaron,

Os teus lustros pereceron

Y os que millor te quixeron,

Tamen de tí s’ apartaron.

  * * *

Mes tras mes, pedra tras pedra

Ti te irás desmoronando

Ceñida por sintas d’ edra,

Mentras qu’ outra forte medra

Qu’ asi o mundo vay rolando

 * * *

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

  * * *

Mais que lus! que colorido

Nos espaços se dilata!

Luce ó sol descolorido

Y arco d’ iris xa nacido

Longa sinta se desata.

  * * *

Como chove mihudiño,

Como mihudiño chove,

Como chove mihudiño,

Pó-la banda de Laiño,

Pó-lo banda de Lestrobe.

 


  1. As virtudes verdadeiramente evanxelicas d' este cavaleiro, tan amado d' os que ó conoceron, inspiráronme un libro que non tardarey en publicalo con o titulo de Historia de mi abuelo. Nel rindo un tributo d' admiración e amor, á aquel cuya mayor sabiduria, consisteu sempre en facer ó ben á ollos cerrados, e con man cariñosa.

License

Cantares Gallegos Copyright © by petapouca. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado.