10

petapouca

I.

 

Vint’ un-ha crara noite,

Noitiña de S. Xoán,

Poñend’ as frescas herbas

Na font’ á serenar.

E tan bonit’ estabas,

Cál rosa nó rosal,

Que d’ orballiño fresco

Toda cubert’ está.

Por eso, namorado,

Con manso suspirar

Os meus amantes brazos

Voteiche pó lo bán.

E ti con dulces ollos

E mais dulce falar,

Meiguiña m’ envoucastes

En pracido solás.

As estrelliñas todas

Qu’ aló no espaço están,

Sorrindo nos miraban

Con soave craridá.

E foron, ay! testigos

D’ aquel teu suspirar

Qu’ ó meu correspondia

Con amoriño igual.

Pero dempois con outros

Mais majos e galans

(Mais nón, que mais te queiran

Qu’ haber, nón haberá),

Tamén, tamén meniña

Soupeches praticar

A sombra dos salgueiros

Cabo do romeiral.

Por eso eu che cantaba

En triste soledá,

Cando, ay de min! te via

Con eles parolar:

Cóida, miña meniña,

Dás praticas que das,

Que donde moitos cospen,

Lama fan.

 

 

II.

 

Que triste hóra te vexo!…

Que triste, nena, estás!…

Os teus frescos colores,

Donde, meniña, van?

O teu mirar sereno,

O teu doce cantar,

Donde, meniña, donde

Coitada toparás?

Xá non te vin, meniña,

Na noite de S. Xoán,

Poñend’ as frescas herbas

Na font’ á serenar.

Xá non te vin fresquiña

Cál rosa nó rosal,

Que muchadiña estabas

De tanto saloucar.

Hóra de dór ferida

Buscando á honriña vas,

A honriña que perdeches,

Mais ¿quen ch’ á volverá?

Eu ben, miña meniña,

Ben ch’ á quixera dar,

Qu’ á quel que ben te quixo

Dóise de verte mal.

Mais ánque dir, eu diga,

Que limpa, nena, estás,

Respondenme sorrindo

Por se de min bulrár.

«Ben sabes, Farruquiño,

Farruco dó Pombal,

Que donde moitos cospen,

Lama fan.»

 

License

Cantares Gallegos Copyright © by petapouca. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado.