18

petapouca

— Hora meu meniño, hora,

Quen vos ha de dar á teta.

Si tua nay vay no muhiño,

E teu pai ná leña seca?

Eu chá dera, miña xoya,

Con mil amores chá dera,

Hastra rebotar meu santo,

Hastra que mais non quixeras,

Hastra verte dormidiño

Con esa boca tan feita,

Sorrindo todo fartiño,

Cal ubre de vaca cheya.

Mas ay! que noite che agarda;

Mais ay! que noite ch’ espera,

Qu’ anque duas fontes teño,

Estas fontiñas non deitan.

Hora, meu meniño, hora,

Canto chorarás por ela,

Sin ter con que t’ acalente,

Sin ter con que t’ adormeça,

Que soyo, soyo quedaches

Com’ un-ha ovelliña enferma,

Tremando malpocadiño,

Com’ as ovelliñas treman.

Sin cobirtor que te cruba

Nun-has palliñas te deitan

E neve e chuvia en ti caen

Por antr’ as fendidas tellas.

E silva ó vento que pasa

Pó las mal xuntadas pedras,

E cal coitelo afilado

No teu corpiño se ceiba.

¡Ay! cando veña tua nay!

Ay! cando ch’ á tua nay veña!

Cal te topará meniño

Frio com’ á neve mesma;

Para chorar sin alento,

Rosiña qu’ os ventos creban…

Ay! mas valera meniño

Que quen te dou non te dera,

Qu’ os flllos dos probes nacen,

Nacen para tales penas

 

Asi se espricaba Rosa,

Nó medio da noite negra,

O pé d’ un-ha negra porta,

Toda de lañas cuberta.

Mentras tanto murmuxaban

Por antr’ á robreda espesa

Do rio as revoltas agoas

E os berridos da tormenta.

Tod’ era sombras no ceo,

Tod’ era loito na terra

E parece qu’ á compaña

Bailab’ antras as arboredas

C’ as chuchonas enemigas,

E c’ as estricadas meigas.

 

En tanto un choro soave,

Sentir no espaço se deixa,

Tal como gaita, tocada

Nun-h’ alborada serena,

Tal como lexana frauta,

Cand’ ó sol no mar se deita

Cuyo son nos tray ó vento

C’ os cheiriños da ribeira.

 

No meyo da chouza oscura

Que triste rosa, contempra

Un-ha luz branca, se mira

Com’ aurora que comença.

Olido de frescas rosas

Os aires da noite incensan

Cal si todas se xuntaran

As froles da primadera.

Soan cantares estraños,

Soan músicas que alegran.

Músicas son e cantares

Nunca sentidos na terra.

Por eso, pasmada Rosa,

Pouquiño á pouco s’ achega

E por un-ha regandixa

Postrada no chan axexa.

 

Nunca humanos ollos viron

O que veu estonces ela,

Que si non morreu estonces

Foy por que Dios nó quixera.

De resplandecente groria,

Rayos d’ amor se refrexan

Do abandonado meniño,

Sobr’ á dourada cabeça.

E por qu’ esté mais contento

E por que mais s’ entreteña,

Cabe ó seus peciños crecen,

Frescos, ramos de azucenas.

Xa non dórm’ en probe cuna

Qu’ outro berce lle fixeron

C’ as alas os anxeliños

E có seu lume as estrellas.

Nubes de color de rosa

Fanlle branda cabeceira

Sirvelle de cubertura

Un rayo de luna cheya,

Y á Virxen santa, vestida

Con vestido de inocencia,

Por que de fame non morra,

E fartiño s’ adormeça,

Dalle maná do seu peito

Con qu’ os seus lábios refresca.

 

Mentras ó mundo existise

Rosa mirando estibera,

Con tanta groria encantada

Con tanta dicha suspensa.

Mais un-ha voz lonxe s’ oye

Por antr’ os olmos da veiga

Que cantando amorosiña

S’ esprica de esta maneira:

—Hora, meu meniño, hora,

Logo che darey á teta,

Hora, meu meniño, hora,

Xá non chorarás por ela.

 

Esto cantaron, —en tanto

Có á Virxe desapareceran

Os anxeliños, deixando

En derredor noite espesa.

Xá se sinten as pasadas

Por xunto da corredeira,

Xá saltaron ó portelo,

Xá cerraron á cancela,

A probe nay corre, corre,

Qu’ ó seu filliño ll’ espera,

Mais cando chega, dormido

O seu filliño contempra.

Dill’ estonces mentras tanto

Qu’ en bicalo se recrea:

 

—Miña xoya, miña xoya,

Miña prenda, miña prenda.

Que fora de ti, meu santo,

Si naiciña non tiberas,

Quen meu fillo te limpara,

Quen á mantença che dera?

 

—O que mantên as formigas

E os paxariños sustenta.

 

Dixo Rosa, y escondeuse

Por antr’ á nebrina espesa.

 

License

Cantares Gallegos Copyright © by petapouca. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado.