32

Miña Santiña,[1]

Miña Santasa,

Miña cariña

De calabasa.

Ei d’ emprestarbos

Os meus pendentes,

Ei d’ emprestarbos

Ó meu collar;

Ei d’ emprestarcho,

Cara bonita,

Si me deprendes

A puntear.

 

—Costureiriña

Comprimenteira

Sacha no campo,

Malla na eira,

Lava no rio,

Vay apañar

Toxiños secos

Antr’ ó pinar.

Asi á meniña

Traballadora

Os punteados

Deprende ora.

 

—Miña santiña,

Mal me quixere

Quen m’ aconsella

Que tal fixere.

Mans de señora,

Mans fidalgueiras

Teñen todiñas

As costureiras ;

Boca de reina

Corpo de dama,

Comprell’ á seda,

Foxen d’ a lana.

 

—¡Ay rapaciña!

Ti tél-o teo:

¡Sed’ as que dormen

Antr’ ó centeo!!!

¡ Fuxir d’ á lama

Quen naceu nela!

Dios cho perdone,

Probe Manuela.

Lama con honra

Non mancha nada,

Nin seda limpa

Honra emporcada.

 

—Santa Santasa

Non sós comprida,

Decindo cousas

Que fan ferida.

Falaime solo

D’ as muhiñeiras,

D’ aquelas voltas

Revirandeiras,

D’ aqueles puntos

Que fan agora,

D’ afora adentro,

D’ adentro afora.

 

—Costureiriña

D’ o carballal,

Colle unha agulla

Colle un dedal,

Cose os buratos

D’ ese teu cós,

Qu’ andar rachada

Non manda Dios.

Cose, meniña,

Tantos furados

Y ora non penses

Nos punteados.

 

—Miña Santasa,

Miña Santiña,

Nin teño agulla,

Nin teño liña,

Nin dedal teño,

Qu’ á ló na feira

Rouboumo un majo

Da faltriqueira,

Decindo : «As perdas

D’ os descoidados

Fan ó lotiño

D’ os apañados.»

 

—¡Costureiriña,

Qu’ á majos trata!!

Alma de cobre,

Collar de prata.

Mocidá rindo,

Vellez chorando…

Anda, meniña,

Coida d’ o gando.

Coida d’ as erbas

D’ o teu erbal,

Terás agulla,

Terás dedal.

 

—Deixad’ as erbas

Qu’ ó qu’ eu queria,

Era ir cal todas

A romería.

Y alí con aire

Dar cada volta!

Os ollos baixos,

A perna solta.

Pés lixeiriños

Corpo direito;

¡Pero, Santiña…

Non lle dou xeito!

Non vos metades

Pedricadora,

Bailadoriña

Faceme agora.

Vos dend’ arriva

Andá correndo;

Faced’ os puntos,

Y en adeprendo

Andá que peno

Po-los penares…

Miray qu’ ó pido

Chorando á mares.

 

—¡Ay da meniñá!

¡Ay da que chora!

¡Ay porque quere

Ser bailadora!

Que cando durma

No camposanto

Os enemigos

Faranlle espanto

Bailando enrriva

D’ as erbas mudas,

Ó son d’ a negra

Gaita de Xudas.

Y aquel corpiño

Que n’ outros dias

Tanto truara

Nás romerías;

Ô son dos ventos

Mais desatados

Rolará logo

C’ os condenados.

Costureiriña,

N’ ei de ser, n’ ei,

Quen che deprenda

Tan mala ley.

 

—¡Ay que Santasa!

¡Ay que Santona!

Ollos de meiga,

Cara de mora,

Por n’ ei de porche

Os meus pendentes,

Por n’ ei de porche

O meu collar,

Xa que non queres,

Xa que non sabes

Adeprenderme

A puntear.


  1. Tódolos poemas que figuran a partir destas páxinas foron engadidos na segunda edición.

License

Cantares Gallegos Copyright © by Rosalía de Castro and Castro, Rosalía de. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado.