22

petapouca

Queridiña d’os meus ollos

Saberás como estou vivo

Nesta vila donde adoito

Dende que chegin de Xinzo.

Saberás com’á Dios gracias

Y ò escapulario bendito

Non afogamos no mare

Como coidaba Xacinto

Qu’é tan valente á bofellas

Com’os alentos d’un pito.

Saberás como dempois

Me puñeron moy vestido

Con roupa azul e amarela

Cal andan tódolos quintos

E logo todos xuntados

Inda mais de vintecinco

Nos paseamos pó las calles

Qu’era mesmo un adimiro

De tan majos como ibámos

De tan brancos e tan limpos.

¡Si me viras, queridiña,

Cál outras qu’eu sei me viron!

Cad’ ollada me botaban

Xa de traves, xa de fito…

Y eran meniñas graciosas

Con moita salsa no pico,

Mais ningun-ha d’este peito

Poido arrincarm’ un sospiro.

Qu’ó teu retrato ali estaba

Rabuñando paseniño.

Qu’ anque d’onda ti partin,

Prendiña que tanto estimo,

Non vin soyo, miña xoya,

Que tí viñeche comigo.

Si souperas canto peno,

Si souperas cal m’ afrixo

Cando m’acordo nas noites

D’aqueles teus cantariños!…

Ora en ti penso disperto,

Ora en ti penso durmindo

E sempre en ti estou pensando

Coma si foses feitiço.

Seique meigallo me deche

Na festa do San Martiño

Amasado c’os teus dedos

Nun-ha bola de pan trigo.

Mais nó no sinto por eso

Qu’anque me deras martirio

Por vir de ti queridiña

Com’un año recibírao.

Nada me distrai, Rosiña,

Da pena que por ti sinto;

De dia como de noite

Este meu corazonciño

Contigo de cote fala

Por qu’ eu falar ben ó sinto,

Un falar tan amoroso

Que m’ estremeço d’ oilo.

Ay! qu’estrañeza me causa

E soidás e martirio,

Pois asi cal el che fala

Quixera falar contigo

Cal outros tempos dichosos

D’os nosos amores finos.

Cantas veces nos xuramos

Cando lababas no rio

O pe d’ un alto salgueiro

Antre risas e sospiros,

Xa nunca mais separarnos

Xa nunca mais desunirnos!

Mais aqueles xuramentos

Tal coma rosas d’espiño

Lixeiriños s’espallaron

A un sopro d’os ventos frios.

Ora có mar de por medio

¡Adios amantes cariños!

Nin ti me ves nin te vexo

Aló na beira do rio,

Naquelas crariñas noites

De folga pó los domingos.

As amoriñas maduran

Nas silveiras d’os camiños,

Naçen as froriñas brancas

Por antr’ as canas do millo.

O rio pasa que pasa,

Cantan nas pólas os xilgaros

Todo está verd’e frondoso

Todo está fresco e frorido,

Solo nós Rosa faltamos

Naqueles verdes campiños.

 

Rosiña, dame un consolo

Par’ este dolor qu’eu sinto

¡Ay qu’os recordos me matan!

Ay! qu’acabarán comigo!

Di s’inda me queres moito

Mandamo á decir pretiño

Dime si gárdal’o pano

Que che din por San Benito

Qu’ó merquei na quinta feira

Por doce cartos e pico.

Dime tamen si deprendes

Pó la cartilla de Cristus

A lér como m’ofreceches

Para ler os meus escritos,

Qu’ en sabendo algun-has letras

Dempois irás traducindo.

Eu xa lle perdin ó medo

A escribiduras e libros

Pois fago uns palotes netos

De qu’ eu mesmo m’ adimiro

Tan grandes como fungueiros

E mais gordos sinon minto.

 

Adios, espresiós che mando

Pó lo burro de Camilo

Que non sei cal che dirá

Estas cousas que ll’esprico;

Mais sabe miña Rosiña,

Rosiña de doce olido,

Que si ti xa ler souperas

Os palotes qu’eu escribo,

Escribírache un-ha carta

Nas alas d’un paxariño.

 

License

Cantares Gallegos Copyright © by petapouca. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado.